Oswald Boelcke

Oswald Boelcke urodził się 19 maja 1891 w Giebichenstein w Niemczech. Był synem nauczyciela i miał starszych braci: Wilhelma i Friedericha, którzy urodzili się jeszcze w Argentynie. (W początkach 1891 roku rodzina Boelckego wróciła do Halle w Niemczech, więc Oswald urodził się już w ojczystym kraju). Boelcke za młodu był doskonały w matematyce i fizyce. Interesował się pływaniem, tenisem, wioślarstwem i gimnastyką. Przepojony przez ojca niemieckim nacjonalizmem i militaryzmem, trzynastoletni Oswald wysłał pismo do Kaisera Wilhelma z prośbą o przyjęcie go do wyższej szkoły wojskowej. Jego prośba została rozpatrzona pozytywnie.

Po ukończeniu tejże szkoły Oswald wstąpił do batalionu komunikacyjnego w Koblenz. Nie na długo jednak, bowiem w maju 1914 roku przeniósł się do lotnictwa. Szkolenie pilotażu rozpoczął w firmie Halberstadt Aeroplane Works. Trzeci i ostatni egzamin na pilota zdał 15 sierpnia 1914 roku.

Na front został wysłany niemal natychmiast. Został przydzielony wraz ze swym bratem Wilhelmem do Feldflieger Abteilungen 13 (13 Sekcja Lotnicza). Wilhelm był o pięć lat starszy od Oswalda i służył jako jego obserwator. Razem zaczęli latać na maszynach rozpoznawczych Albatros B.II, głownie na misje zwiadowcze. Podczas służby w tej jednostce, Boelcke został odznaczony Krzyżem Żelaznym za ukończenie 50 misji rozpoznawczych.

Na przełomie 1914 i 1915 roku Boelcke był ciężko chory na zapalenie oskrzeli, a wkrótce po wyzdrowieniu, w kwietniu został wysłany do Doberitz, do nowej, świeżo utworzonej jednostki - Fliegerabteilung 62 (62 Sekcja lotnicza). Tam też wówczas prezentował swój myśliwski samolot - Fokker EI Anthony Fokker. Po tej prezentacji samolot został zaakceptowany przez armię, a konstruktor zabrał dwa pierwsze egzemplarze o numerach 1/15 i 3/15 na oblot lotnisk frontowych, celem prezentacji nowego myśliwca pilotom.

Wkrótce jednostka Boelckego została wysłana na front do Douai we Francji. Tam Boelcke poznał Maxa Immelmanna - jednego z pierwszych znanych pilotów myśliwskich Niemiec.

4 lipca 1915 roku podczas lotu bojowego na Albatrosie CI obserwator Boelckego zestrzelił francuskiego Morane-Saulniera. Wedle ówczesnych przepisów zestrzelenie to uznawano także pilotowi - było to więc pierwsze oficjalnie potwierdzone zwycięstwo Boelckego.

Wkrótce po tym wydarzeniu do jednostki Oswalda dotarła ekspedycja Anthony Fokkera z jego myśliwcami. Obydwa nowe Fokkery EI 1/15 i 3/15 pozostawiono do użytku bojowego w rękach Maxa Immelmanna i właśnie Oswalda Boelcke.

19 sierpnia 1915 roku Boelcke po raz pierwszy na nowym samolocie odniósł zwycięstwo - zestrzelił Bristol Scouta.

28 sierpnia 1915 roku Oswald uratował życie młodemu francuskiemu chłopcu, który wpadł do kanału w pobliżu lotniska, na którym Boelcke stacjonował. Rodzice chłopca polecili, by Boelcke został odznaczony francuskim orderem „Legion d'Honneur" („Legia Honorowa"). Ponadto za ten czyn otrzymał niemiecką „Odznakę Ratowania Życia".

1 października podczas podróży pociągiem Oswald spotkał po raz pierwszy Manfreda von Richthofena, który wówczas latał jeszcze na maszynach dwumiejscowych i właśnie przenosił się na nową placówkę w okolice Szampanii.

Na początku 1916 roku Boelcke miał na koncie pięć zwycięstw. 12 stycznia 1916 roku Oswald wraz z Maxem Immelmannem zostali za swe zestrzelenia odznaczeni najwyższym pruskim orderem Pour le Merite. Byli oni pierwszymi lotnikami, którzy otrzymali to odznaczenie. Przez cały styczeń Boelcke strącił w sumie czterech przeciwników.

Oswald Boelcke był propagatorem i zwolennikiem walk zespołowych. Zainspirował grupowanie się rozrzuconych na froncie samolotów w jednostki bojowe, a co za tym idzie ogólną reorganizację lotnictwa niemieckiego. Dlatego też po jego śmierci znany był jako „ojciec niemieckiego lotnictwa myśliwskiego".

W początkach marca 1916 roku została założona jednostka Fliegerstaffel (Lotnicza Eskadra), a Boelcke został jej dowódcą. Było to zapoczątkowanie późniejszych Eskadr Myśliwskich (Jagdstaffeln). Boelcke miał pod opieką sześć samolotów myśliwskich. W tym czasie latał już na najnowszym Fokkerze EIV z podwójnym silnikiem gwiazdowym i dwoma karabinami maszynowymi - dzięki czemu w połowie marca miał już 13 zwycięstw na koncie. Jednakże konstrukcyjnie samolot ten był już przestarzały wobec najnowszych alianckich myśliwców Nieuport. Symboliczną datę końca ery Fokkerów E wyznaczyła bardzo przykra dla Boelckego śmierć jego przyjaciela - Maxa Immelmanna, który został zestrzelony 18 czerwca 1916 roku.

W lipcu 1916 roku próbowano zastąpić wysłużone Fokkery E nowymi myśliwcami - przysłano do jednostki nowe Fokkery DI.

W początkach sierpnia 1916 roku rozpoczęto wcielać w życie plan reorganizacji niemieckich sił powietrznych, który stworzył Boelcke. W ramach tej akcji Oswald dostał pozwolenie z dowództwa by osobiście wybrać pilotów do swojej własnej Eskadry nr 2 (Jagdstaffel nr 2 lub Jasta 2).

W sierpniu 1916 roku Oswald przybył do Kampfgeschwader 2 (2 Szwadron Myśliwski) w odwiedziny do brata. W tym czasie w tej jednostce służył Manfred von Richthofen, z którym Boelcke już raz się zetknął. Z pośród wszystkich pilotów szwadronu Boelcke wybrał trzech do służby w swojej jednostce. Byli to: Manfred von Richthofen, Erwin Boehme i Hans Reimann.

W międzyczasie przez Jasta 2 przewinęły się nowe myśliwce. Po nieudanym Fokkerze DI i DII, na których Bolecke latał, pojawił się nowy, nieco lepszy Fokker DIII. Na przełomie sierpnia i września Oswald dokonał też oblotu Albatrosa DI, o którym wydał nadzwyczaj pozytywną opinię.

W początkach września 1916 roku Boelcke rozpoczął szkolić swych nowych towarzyszy teorii i praktyki walki na nowych myśliwcach. W tym celu, aby nauczyć swych podopiecznych jak zachować się w walce napisał listę zasad jakimi powinni się kierować w locie. Lista ta została nazwana „Dicta Boelcke". Boelcke był bardzo zadowolony ze swych uczniów, podopieczni zaś ubóstwiali swego mistrza:
„Cokolwiek Boelcke nam powiedział, było dla nas doktryną." - Richthofen.
„Przeżyliśmy wspaniały czas w naszej Eskadrze. Duch naszego dowódcy przeszedł na jego uczniów!" - Boehme.

2 września Oswald miał na koncie 20 zestrzeleń. W 15 dni później liczba ta sięgnęła 26 zwycięstw. Wszystkie siedem odniósł na Fokkerze DIII, który jednak 17 września został zastąpiony rewelacyjnym Albatrosem DII. Na tym myśliwcu Oswald do końca września zestrzelił kolejnych 4 przeciwników.

Do osobistych zwycięstw Oswald nie przykładał jednak wielkiej wagi. Uważał, że zwycięstwo pilota jest ważne jako sukces Eskadry:
„Wszystko zależy od pozostawania razem gdy Eskadra wchodzi do walki. W zasadzie nie ma znaczenia kto w danym momencie zdobywa zwycięstwo, pod warunkiem, że to Eskadra wygrywa." - Boelcke.

Na nowym samolocie do 28 października 1916 roku Oswald zdobył kolejnych 10 zestrzeleń, zaokrąglając swój wynik do 40. Tego dnia brał udział już w pięciu patrolach i późnym popołudniem poleciał na szósty...

Leciał razem z Richthofenem i Erwinem Bohme. W locie tym napotkali ugrupowanie samolotów DH2, które też zaatakowali. Podczas walki, w pewnym momencie Boelcke musiał zrobić unik by nie zderzyć się z wrogim samolotem (należał do Lieutenanta Knighta). Nie spostrzegł jednak, że w pobliżu znajdował się Albatros Boehmego. Ten z kolei również zaskoczony manewrem Oswalda nie zdążył zareagować. Ich maszyny zderzyły się. Po chwilowym locie, samolot Boelckego runął w dół i rozbił się o ziemię. Oswald Boelcke w wieku 27 lat zginął w wyniku tego upadku. Erwin Boehme zdołał doprowadzić swój samolot na lotnisko. (Więcej na temat tego wypadku znajdziesz tutaj!)

Oswald Boelcke został pochowany na cmentarzu honoru w jego rodzinnym miasteczku Dessau. Jego grób znajduje się tam do dzisiaj. Jeden z wieńców, które znalazły się na świeżym grobie Boelckego nosił napis: „Ku pamięci kapitana Boelcke. Naszego odważnego i rycerskiego przeciwnika. Od brytyjskiego Królewskiego Korpusu Lotniczego."