BE2

Royal Aircraft Factory (RAF) od 1910 roku zaczęła budować samoloty. Pierwszą własną konstrukcją zakładów, był zaprojektowany przez Goeffreya de Havillanda i F. M. Greena BE1 (British Experimental 1). Samolot powstał w czerwcu 1911 roku, a oblatano go 1 stycznia 1912 roku. Maszyna była wyposażona w silnik Wolseley o mocy 60 KM. Kolejnym samolotem zaprojektowanym przez de Havillanda był BE2, na którym ustanowiono brytyjski rekord wysokości lotu (3218 m). W niedalekiej przyszłości BE2 wygrał konkurs na samolot wojskowy. Przed przyjęciem zamówienia na te samoloty, wytwórnia wzmocniła i zmodernizowała konstrukcję, rozdzieliła kabinę pilota i obserwatora, oraz zamocowała silnik Renault o mocy 70 KM. Pierwsze seryjne maszyny BE2a (tak nazwano zmodyfikowany model) zaczęto wypuszczać w lutym 1913 roku, a produkcję podjęły też inne zakłady. W sumie do końca 1916 roku powstało 3535 egzemplarzy wszystkich wersji BE2. A było ich kilka: BE2b miał sklejkową górną powierzchnię kadłuba, BE2c posiadał wreszcie lotki i statecznik pionowy, silnik RAF o mocy 90 KM i usuniętą płozę przeciwkapotażową, BE2d miał większy zasięg z uwagi na zastosowanie dodatkowego zbiornika paliwa, BE2e, f i g miały udoskonalony układ wydechowy i wbudowane kontenery na bomby. Samoloty BE2 były używane do rozpoznania i fotozwiadu, choć czasami używano ich także do lekkich bombardowań. Ich użytkowanie trafiło jednak na okres wprowadzenia przez Niemców jednopłatowych Fokkerów E, które z powolnymi i niezwrotnymi BE2 z łatwością sobie radziły. W związku z ogromnymi stratami, wycofano je więc z frontu zachodniego do połowy 1917 roku.

BE2 był to dwumiejscowy, jednosilnikowy dwupłat rozpoznawczym konstrukcji drewnianej. Kadłub kratownicowy, o przekroju prostokątnym, kryty w przedniej części blachą, reszta płótnem. Płaty dwudźwigarowe, drewniane, kryte płótnem. Od wersji BE2c lotki na obu płatach. Wcześniejsze wersje skręcały poprzez wyginanie systemem linkowym końcówek płatów. Uzbrojeniem samoloty był czasami jeden karabin Lewis na obrotniku w przedniej kabinie obserwatora. Dawało to jednak bardzo ograniczone pole ostrzału.