Avro 504

Alliot Werdon-Roe w 1911 roku zaprojektował samolot, który dostał nazwę Avro 500. Był on napędzany silnikiem o mocy 35 KM. Powstało 6 takich maszyn, które były w użytku do 1913 roku. Avro 500 był łatwy w pilotażu i zyskał sympatię pilotów. Na bazie tej konstrukcji został zaprojektowany w kwietniu 1913 roku kolejny model - Avro 504. Prototyp wzleciał w lipcu 1913 roku. Był napędzany 81 konnym silnikiem Gnome i uzyskał rewelacyjną prędkość 107 km/h. W związku z powyższym wojsko złożyło zamówienie na 12 sztuk tych maszyn. Do wybuchu wojny powstały 63 egzemplarze Avro 504. Gdy jednak wojna się zaczęła zamówienia posypały się jak lawina i w sumie tylko podczas wojny zbudowano 8340 egzemplarzy. Avro 504 był bardzo stateczny i łatwy w pilotażu. Miał też dość dobre osiągi i niesamowite własności lotne. Ten fakt spowodował, że był wykorzystywany niemal do wszystkiego: rozpoznania, bombardowania, współpracy z artylerią, a nawet do zadań myśliwskich, do których zakrywano tylne stanowisko obserwatora i montowano karabin maszynowy na górnym płacie, tak by strzelał ponad kręgiem śmigła. Do największych sukcesów samolotu Avro 504 należy zaliczyć słynny rajd na niemiecką bazę sterowcową 21 listopada 1914 roku, w której 3 maszyny tego typu zniszczyły bombami sterowiec i fabrykę wodoru. Avro 504 były używane przez całą wojnę, choć szybko przeszły na wyposażenie jednostek szkoleniowych. Powstało aż 10 różnych wersji konstrukcyjnych tego samolotu : 504A z małymi lotkami (zbudowano 455 egz.) , wersja morska 504B (240 egz.), jednomiejscowe wersje 504C i D, wersja dla RNAS 504E napędzana silnikiem Gnome Monosoupape (10 egz.), 504G do treningu w strzelaniu, wersje prototypowe 504F i H, i najliczniejsze wersje: 504J (1050 egz.) napędzana silnikiem Gnome Monosoupape i 504K (6350 egz.) z uniwersalnym łożem na różne silniki. Samoloty Avro 504 nie wychodziły ze służby jeszcze długo po wojnie. Kolejne ich odmiany były produkowane nawet jeszcze w 1933 roku (!!), a kilka z nich (Avro 504N) służyło w Wielkiej Brytanii jeszcze podczas II Wojny Światowej (!!).

Avro 504 był dwumiejscowym, jednosilnikowym dwupłatem rozpoznawczo-bombowym konstrukcji drewnianej. Kadłub z wręg drewnianych, o przekroju prostokątnym, kryty na grzbiecie do kabiny sklejką, reszta płótnem. Osłona silnika metalowa, otwarta od spodu. Płaty dwudźwigarowe, drewniane, proste, o jednakowej cięciwie i rozpiętości, kryte płótnem. Lotki na obu płatach. Usterzenie ogonowe drewniane kryte płótnem z pływającym sterem kierunku. Napęd samoloty stanowiły silniki Gnome Monosoupape o mocy 100 KM, Le Rhone o moce 110 KM lub Clerget o mocy 130 KM. Samolot nie miał uzbrojenia; w wersjach myśliwskich montowano karabin Lewis na górnym płacie. Maszyna mogła zabrać 4 bomby o łącznej masie 36 kg.