Niewielka firma British and Colonial Aeroplane Co w Filton opracowała przed wojną mały samolot wyścigowy, którego prototyp oblatano w lutym 1914 roku. Dwa kolejne egzemplarze zostały wybudowane w lipcu 1914 roku i te trafiły już do służby wojskowej. Samolot okazał się być rewelacyjny. Miał świetne własności lotne i był bardzo szybki. Produkcja seryjna ruszyła pełną parą, jednak z niewyjaśnionych powodów szybko ją przerwano, a samolot wycofano z frontu. Być może stało się tak za sprawą nieco lepszego Sopwith Pupa. Do końca 1915 roku powstało 375 Bristol Scout'ów. Były produkowane w czterech wersjach (A, B, C i D), które głównie różniły się od siebie silnikami. Maszyny nie były fabrycznie uzbrojone. Dopiero w warunkach polowych umieszczano na górnym płacie karabin strzelający ponad kręgiem śmigła. Znany z przed wojny rajdowiec, a obecnie myśliwski as Lanoe Hawker kazał na swoim Bristolu C (nr 1611) umieścić karabin na lewej burcie kadłuba, tak aby strzelał skośnie do kierunku lotu (30o). Aby ułatwić celowanie, bęben amunicyjny załadowano w połowie pociskami smugowymi. Przy pomocy tego uzbrojenia 25 lipca 1915 roku Lanoe zestrzelił trzy maszyny wroga. Otrzymał za to najwyższe odznaczenie brytyjskie Victoria Cross.
Bristol Scout był jednomiejscowym, jednosilnikowym dwupłatem myśliwskim konstrukcji drewnianej. Kadłub to kratownica z podłużnic jesionowych, z wzmocnieniami sklejkowymi, wykrzyżowana drutem. Płaty dwudźwigarowe, kryte płótnem. Górny płat wyraźnie wysunięty do przodu. Lotki na obu płatach. Napęd samolotu stanowił silnik rotacyjny Gnome, Le Rhone lub Clerget o mocy 82 KM. Montowano też mocniejszy silnik Clerget o mocy 110 KM.
|
Bristol Scout nr 1611 Lanoe Hawkera.
Widoczny ukośnie zamontowany karabin.
Bristol Scout nr 8970.
Bristol Scout D.
Bristol Scout.
|
