SPAD XIII

Kolejnym modelem samolotu myśliwskiego po SPAD XII Ca, był SPAD XIII. W zasadzie konstrukcja była taka sama jak w SPAD VII. Był on tylko nieco większy, posiadał dwa karabiny maszynowe, trochę inaczej miał obudowany silnik (z uwagi na zastosowanie mocniejszego - Hispano-Suiza 8Bc o mocy 220 KM) i miał inny obrys steru kierunku. Nowy samolot oblatano 4 kwietnia 1917 roku. Już wtedy osiągnął 217 km/h. Samolot szybko trafił na front, a piloci przesiadając się z poprzednich SPADów VII musieli przywyknąć do innych własności lotnych samolotu, które wypływało z zastosowania lewoobrotowego śmigła. Samoloty SPAD były budowane w dużych ilościach, tak, że wystarczyło ich na wyposażenie 81 eskadr francuskich, 15 amerykańskich, dwóch włoskich i jednej belgijskiej. Samoloty były produkowane w kilku wytwórniach jednocześnie i w sumie powstało 8472 egzemplarze tych maszyn, co daje im pierwsze miejsce w rankingu najpopularniejszych samolotów Pierwszej Wojny. Rząd zamówił pod koniec wojny nawet dalszych 10 tysięcy (!) SPADów, jednak wraz z zakończeniem działań wojennych, zamówienie to anulowano. Samoloty SPAD XIII stanowiły podstawowy sprzęt latający we francuskich eskadrach do 1923 roku. USA użytkowały 189 egzemplarzy SPADów VII i 893 SPADów XIII, które wyszły z użycia w 1922 roku. Jednak mimo wszystkich zalet samolot nie był pozbawiony wad. Dotyczyły one głównie silnika z reduktorem, który często przegrzewał się i powodował niebezpieczne drgania całego płatowca. Na początku 1918 roku podobno jedynie jedna trzecia wszystkich SPADów XIII była sprawna. Większość pilotów wolała latać na poprzednich SPADach VII, pomimo, że były one gorzej uzbrojone.

SPAD XIII to jednomiejscowy, jednosilnikowy dwupłat myśliwski konstrukcji drewnianej, niemal identycznej jak SPAD VII. Silniki stosowane w tych maszynach to Hispano-Suiza 8Ba, 8Bb, 8Bd o mocy 200 KM, lub 8Bc o mocy 220 KM. Samolot uzbrojony był w dwa karabiny Vickers, kal. 7,7 mm. Zapas amunicji - po 400 sztuk na karabin. Jego następcą został SPAD XVII.