Oznaczenia karabinów wyjaśnię na przykładzie Colta m14. M oznacza model, zaś 14 rocznik powstania lub przystosowania karabinu do lotnictwa (tu jest to 1914 rok). | |
Kraj: USA Kaliber : 7.62 mm Waga: 16.4 kg Długość lufy: 700 mm Długość broni 1050 mm Szybkostrzelność: 400 kul/min Colt-Browning został zastosowany m. in. w samolocie Sikorski S16. Na zdjęciu obok przedstawiony jest sposób montowania tegoż karabinu we wspomnianym samolocie. |
  |
Kraj: USA Kaliber: 7.62 mm Waga: 11.0 kg (model lotniczy 7,7 kg) Długość lufy: 665 mm Długość broni: 1250 mm Szybkostrzelność: 600 kul/min Pierwotnie karabin Lewis m15 był bronią wojsk lądowych. W niezmienionej formie był stosowany na początku wojny w samolotach myśliwskich (np. Nieuport 11), w którym był montowany na górnym płaci, tak by strzelał ponad kręgiem śmigła, lub też w maszynach dwumiejscowych, początkowo na lądowych stojakach, a później na obrotnikach w kabinie obserwatora (np. Farman MF40). Karabin ten był użytkowany też jako broń przeciwlotnicza (dwa górne zdjęcia). Później karabin Lewis został przystosowany do lotnictwa. Zdemontowano mu chłodnicę lufy i zamieniono ciężką kolbę na lżejszą. Jednakże w dalszym ciągu nigdy nie montowano go na linii oczu pilota w samolocie, gdyż nie współpracował on z synchronizatorami. Była to raczej podstawowa broń defensywna maszyn dwumiejscowych, obsługiwana przez obserwatora. Z myśliwców w karabiny takie wyposażone były m. in. Nieuporty 11, SE5a i Sopwith Dolphiny. Karabin Lewis miał charakterystyczny okrągły bęben amunicyjny o pojemności 47 naboi (2 zdjęcie od dołu środkowe), a później pojemności 97 naboi (zdjęcie na dole) - dodano drugą warstwę naboi (szerszy bęben). Dolne zdjęcie przedstawia podwójny karabin Lewis na obrotniku Scarf (uzbrojenie takie posiadały np. niektóre Bristole F2b). |
     |
Kraj: Francja Kaliber: 8 mm / 7,7 mm Waga: 12 kg Długość lufy: 540 mm Długość broni: 1190 mm Szybkostrzelność: 330-660 kul/min Właśnie ten karabin jako pierwszy instalowano na stałe w samolotach Morane-Saulnier, a pierwsze zestrzelenie na tak uzbrojonym samolocie osiągnął Eugene Gilbert 15 stycznia 1915 roku. Karabin był zasilany taśmą metalową na 24 naboje. Obok: pilot przeładowuje karabin Hotchkiss. Samolot typu Morane-Saulnier N. Duży „rozrzut" szybkostrzelności tego karabinu był spowodowany różną prędkością spalania prochu niedokładnie produkowanej amunicji. Z tej też przyczyny Raymond Saulnier nie potrafił skutecznie wyregulować swego synchronizatora. |
   |
Kraj: Francja Kaliber: 8 mm / 7,7 mm Waga: 24,3 kg Długość lufy: 800 mm Długość broni: 1390 mm Szybkostrzelność: 400-450 kul/min Ten karabin był stosowany w początkowym okresie wojny jako broń do samolotów dwumiejscowych. Obsługiwany był przez obserwatora lub strzelca pokładowego. Karabin zasilany był taśmą metalową na 24 naboje. Na górnym zdjęciu karabin Hotchkiss m14 w wersji lądowej z tłumikiem płomieni, a poniżej ten sam karabin zamontowany w kabinie samolotu. |
  |
Kraj: Wielka Brytania Kaliber: 7.7 mm Waga: 14.5 kg Długość lufy: 720 mm Długość broni: 1100 mm Szybkostrzelność: 500 kul/min Karabin Vickers był najpopularniejszą bronią samolotów myśliwskich w lotnictwie alianckim. Został on jak większość karabinów maszynowych przystosowany do działań w lotnictwie. Drugie zdjęcie od dołu przedstawia karabin Vickers m09 w wersji lądowej. W samolotach karabin ten montowany był na osłonach silników (zdjęcie na dole) wzdłuż osi wzroku pilota i synchronizowany z ruchem śmigła. Taśmowe podawanie naboi (250 sztuk amunicji na taśmie parcianej) pozwalało pozbyć się problemu z przeładowywaniem, które występowało w karabinach Lewis. W Vickersy były wyposażane wszystkie myśliwce alianckie (np. Sopwith Camel) od momentu pojawienia się synchronizatora aż do końca wojny. |
   |
Kraj: Niemcy Kaliber: 7,9 mm Waga: 21,5 kg Długość lufy: 720 mm Długość broni: 1200 mm Szybkostrzelność: 500 kul/min Ciężki karabin konstrukcji Amerykanina Hirima Maxima, który przejęty od wojsk lądowych był wykorzystywany w lotnictwie niemieckim w początkowej fazie wojny. |
 |
Kraj: Niemcy Kaliber: 7.9 mm Waga: 13.0 kg Długość lufy: 720 mm Długość broni 1200 mm Szybkostrzelność: 500 kul/min Karabin Maxim m08/15 (LMG 08/15) znany bardziej jako Spandau był najpopularniejszą niemiecką bronią dla samolotów myśliwskich wojny. W zasadzie był on przystosowaną do lotnictwa wersją karabinu Maxim m08 (drugie zdjęcie od góry). Zmiany polegały na usunięciu kolb, uchwytów i wycięciu otworów w chłodnicy (trzecie zdjęcie od góry). Karabin ten był montowany we wszystkich myśliwcach niemieckich od połowy 1916 roku (np. Albatros DI) aż do końca wojny (słynny Fokker DVII). Karabin był zasilany parcianą taśmą amunicyjną na 250 pocisków. Na dolnym zdjęciu widać oryginalne grawerowania na obudowie karabinu. |
    |
Kraj: Niemcy Kaliber: 7.9 mm Waga: 9,6 kg Długość lufy: 710 mm Długość broni: 1210 mm Szybkostrzelność: 500 kul/min W karabiny Parabellum były wyposażone Fokkery E (zdjęcie obok) jako jedyne z myśliwców, gdyż szybko zostały wyparte przez lepsze karabiny Spandau. Po tym fakcie Parabellum były do końca wojny używane jako broń defensywna dla samolotów dwu i więcej osobowych. Karabiny Parabellum były zasilane parcianą taśmą amunicyjną na 250 pocisków nawiniętą bęben lub umieszczoną w skrzynce (zdjęcie na dole). |
    |
Kraj: Austria Kaliber: 8.00 mm Waga: 20.0 kg Długość lufy: 530 mm Długość broni: 945 mm Szybkostrzelność : 500 kul/min W karabin ten był przystosowanym do lotnictwa poprzez zdemontowanie chłodnicy i uchwytów na tylcach karabinem lądowym. Wyposażone w niego samoloty lotnictwa Austro-Węgier, np. Oeffag DIII, czy Aviatik DI. Mocowany był na osłonie silnika samolotu lub na jego górnym płacie (dolne zdjęcie). |
   |
Kraj: Dania i Rosja Kaliber: 8 mm / 7.62 mm Waga: 8,9 kg Długość lufy: 590 mm Długość broni: 1120 mm Szybkostrzelność: 530 kul/min Duński karabin maszynowy, stosowany również w lotnictwie rosyjskim, np. na samolocie Sikorski S16. |
 |
http://www.wwiaviation.com/machineguns.shtml Adam Popiel: „Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918-1939" Warszawa 1991 r. | |